شعر فارسی آیات غمزه

سنگین شده است خواب بی موقع من

محمدمهدی سیار — Sat, 12 May 2018 20:42:00 GMT

از هوش ببر مرا و هشیارم کن
در باغ برآ و محو دیدارم کن

سنگین شده است خواب بی موقع من
آه ای گل ساعتی! تو بیدارم کن

از باد مباد آنکه کمتر باشیم

محمدمهدی سیار — Sat, 12 May 2018 20:40:00 GMT

حیف است در این چمن سبویی نکشیم
دامان طرب بر لب جویی نکشیم

از باد مباد آنکه کمتر باشیم
در گنبد لاجورد «هو» یی نکشیم

هر منظره ای شگفت و بی تکرار است

محمدمهدی سیار — Sat, 12 May 2018 20:38:00 GMT

هر سو که نگاه می کنم دیدار است
هر منظره ای شگفت و بی تکرار است

امروز من و سربه هوایی هایم
امروز که آسمان پرستوزار است

باید که غنیمت شمریم این دم را

محمدمهدی سیار — Sat, 12 May 2018 20:34:00 GMT

جان است، سلام تازه ی جانان است
«آن» است همان دقیقه ی پنهان است

باید که غنیمت شمریم این دم را
این باد بهاری نفس رحمان است

_{نفس رحمان (نفس الرحمان) از اصطلاحات لطیف عرفان نظری است، به معنای نخستین و جامع ترین تجلی خداوند در آفرینش}

اسرار دل زمین شنیدن دارد

محمدمهدی سیار — Sat, 12 May 2018 20:32:00 GMT

هرگوشه گلی قصد دمیدن دارد
اسرار دل زمین شنیدن دارد

الساعه بیا ببین که امروز زمین
فردای قیامت است، دیدن دارد

فروردین است، گل فراوان شده است

محمدمهدی سیار — Sat, 12 May 2018 20:29:00 GMT

صحرا گُله به گُله چراغان شده است
فروردین است، گل فراوان شده است

بابونه... نسیم... لاله... بلبل... گنجشک
صحرا بنگر پیمبرستان شده است

من می دانم سرت شلوغ است ولی...

محمدمهدی سیار — Sat, 12 May 2018 20:26:00 GMT

گهگاه تنفسی به اوقات بده
رنگی به همین آینه ی مات بده

من می دانم سرت شلوغ است ولی
گاهی به خودت وقت ملاقات بده

آن پرسش سرگشته ی بی هنگامم

محمدمهدی سیار — Sat, 12 May 2018 20:24:00 GMT

افتان، خیزان، در پی آرامش خویش
حیران، حیران، گم شده ی خواهش خویش

آن پرسش سرگشته ی بی هنگامم
پرسان پرسان در طلب پرسش خویش

من بغض مسافری پریشان حالم

محمدمهدی سیار — Sat, 12 May 2018 20:22:00 GMT

نه هم نفسی نه همدم و همراهی
تا گریه کنم نه خلوت دلخواهی

من بغض مسافری پریشان حالم
در غربت شهر بی زیارتگاهی

اینک من و این دل، نگران های جهان

محمدمهدی سیار — Sat, 12 May 2018 20:21:00 GMT

در گوشه ی پرتی از جهان های جهان
اینک من و این دل، نگران های جهان

باری ست به دوشمان که پیشش کاهی ست
کوهستان ها و کهکشان های جهان

گشتم همه عمر این در و آن در، گشتم

محمدمهدی سیار — Sat, 12 May 2018 20:18:00 GMT

گشتم همه شهر را سراسر، گشتم
گشتم همه عمر این در و آن در، گشتم

یک نامه ی محرمانه از خویش به خویش
من آمدم و رساندم و برگشتم

من کیستم این میانه؟ انسان... انسان

محمدمهدی سیار — Sat, 12 May 2018 20:14:00 GMT

صحرا، جنگل، پرندهف گل، رود روان...
خورشید، درخت، سنگ، دریا، باران

من کیستم این میانه؟ انسان... انسان
نقاشی ناتمام دیوار جهان

انگشت اشاره سوی لب برد فقط...

محمدمهدی سیار — Sat, 12 May 2018 20:11:00 GMT

این دام سکوت بود یا بوسه؟... نگفت
پیغام سکوت بود یا بوسه؟... نگفت

انگشت اشاره سوی لب برد فقط...
هنگام سکوت بود یا بوسه؟... نگفت

راهی شده است تا به دریا برسد

محمدمهدی سیار — Sat, 12 May 2018 20:10:00 GMT

راهی شده است تا به دریا برسد
جوشان و خروشان به تماشا برسد

جان می دهد اما به نخستین بوسه
این رود اگر تا لب دریا برسد

خط... فاصله... خط... فاصله...خط...فاصله...خط

محمدمهدی سیار — Sat, 12 May 2018 20:07:00 GMT

شهر از پی شهر در هوایت راندم
داغ دل خود را همه جا گرداندم

خط... فاصله... خط... فاصله...خط...فاصله...خط
من سطر به سطر، جاده ها را خواندم

رازی ست... نه... غنچه ای... نه... زخمی ست دلم

محمدمهدی سیار — Sat, 12 May 2018 20:05:00 GMT

داغی ست دلم، نهفته مانَد بهتر
دردی ست دلم، نگفته ماند بهتر

رازی ست... نه... غنچه ای... نه... زخمی ست دلم
یا هر سه... که ناشکفته ماند بهتر

شب آمده، تنهایی تو نامش چیست؟

محمدمهدی سیار — Sat, 12 May 2018 20:02:00 GMT

شب آمده با تمام تنهایی من
غم آمده هم کلام تنهایی من

شب آمده، تنهایی تو نامش چیست؟
دلتنگی توست نام تنهایی من

معلوم نمی کنی که تا کی باید...

محمدمهدی سیار — Sat, 12 May 2018 04:54:00 GMT

ای سبز بهار! سردی دی تا کی؟
خاموش بماند نفس نی تا کی

معلوم نمی کنی که تا کی باید
بی تاب بپرسم از تو تاکی... تا کی؟

شعر مهدوی محمدمهدی سیار - بی رؤیت روی او بلاتکلیفم

محمدمهدی سیار — Sat, 12 May 2018 04:53:00 GMT

بی تاب تر از جان پریشان در تب
بی خواب تر از گردش هذیان بر لب

بی رؤیت روی او بلاتکلیفم
مثل گل آفتابگردان در شب